امر دیپارتمنت گروه اقتصاد و مدیریت دولتی مرکز پژوهشی دانشگاه بین المللی المصطفی
10.22034/fe6.2025.100759.1028
چکیده
ایران و افغانستان هر دو به توسعه تجارت خارجی خود به عنوان یکی از عوامل اصلی رشد و توسعه اقتصادی و اجتماعی نیاز دارند. در شرایط کنونی که هر دو کشور درگیر محدودیتهای تحریمی هستند، پرسش اساسی این است که از چه راههایی میتوانند تجارت دوجانبه را افزایش دهند و راهبرد مناسب برای افزایش تجارت دو کشور چیست؟ یافتههای این تحقیق که با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از دادههای کتابخانهای انجام شده، نشان میدهد که با توجه به شرایط سیاسی و اقتصادی دو کشور و با درنظرداشت مقولههای مهم همسایگی، اشتراکات فرهنگی بهمعنای عام کلمه و هممرزی طولانی، مناسبترین راهبرد دو طرف برای توسعه تجارت دوجانبه، نوعی تجارت تعاملی است که در آن هر دو کشور نیازها و محدودیتهای خود را از طریق تعامل با یکدیگر برطرف میسازد. این تعامل، هم از طریق زمینههای ارزشی و اصول راهبردی تجارت خارجی در اسلام و هم از طریق زمینههای اقتصادی و ظرفیتهای تجاری طرفین به توسعه تجارت دو کشور منجر میشود و نتیجه برد-برد را برای دو شریک تجاری رقم میزند. در این تجارت تعاملی، ایران میتواند به کمک افغانستان بخشی از تحریمها را بیاثر کند و افغانستان که تجارت خارجی آن در وضعیت تدافعی در مقابل تهدیدهای بیرونی قرار دارد، از تجارت با یک شریک تجاری مطمئن بهرهمند گردد و تجارت عادلانه و منصفانهای را تجربه کند.
کلیدواژهها: تجارت خارجی، راهبرد تجارت تعاملی، اصول تجارت خارجی در اسلام، ایران، افغانستان.
موسوی, سید محمدنقی. (1404). بررسی راهبرد توسعه تجارت تعاملی ایران و افغانستان در چارچوب اصول تجارت خارجی اسلام. دوفصلنامه یافته های اقتصادی, 5(9), 5-31. doi: 10.22034/fe6.2025.100759.1028
MLA
سید محمدنقی موسوی. "بررسی راهبرد توسعه تجارت تعاملی ایران و افغانستان در چارچوب اصول تجارت خارجی اسلام". دوفصلنامه یافته های اقتصادی, 5, 9, 1404, 5-31. doi: 10.22034/fe6.2025.100759.1028
HARVARD
موسوی, سید محمدنقی. (1404). 'بررسی راهبرد توسعه تجارت تعاملی ایران و افغانستان در چارچوب اصول تجارت خارجی اسلام', دوفصلنامه یافته های اقتصادی, 5(9), pp. 5-31. doi: 10.22034/fe6.2025.100759.1028
VANCOUVER
موسوی, سید محمدنقی. بررسی راهبرد توسعه تجارت تعاملی ایران و افغانستان در چارچوب اصول تجارت خارجی اسلام. دوفصلنامه یافته های اقتصادی, 1404; 5(9): 5-31. doi: 10.22034/fe6.2025.100759.1028